‘Ik ben nu 72 jaar en draag de pijn van het ongeluk al vijftig jaar met mij mee. Sinds de crash heb ik moeite met het ontmoeten van de nabestaanden. Ik haat dat. Zo zag ik Eddie Colman’s vader wel eens, maar ik had altijd het gevoel dat, wanneer hij naar mij keek, hij dacht: Waarom sta jíj hier en is mijn zoon dood?’
