Samen met zijn vriend Herald Adolfs liep Carlo Boszhard (42) een tijd geleden over een luchthaven. “Wat een leuke omgeving eigenlijk met al die verschillende mensen. Daar moeten we wat mee doen”, riep Carlo naar Herald, die tevens eindredacteur is van De TV Kantine en daar samen met Carlo het script voor schrijft. “Maar dat bestaat al”, was Heralds antwoord. Hij doelde op de Britse comedyserie Come Fly With Me. Niet lang daarna was de Nederlandse variant Zie Ze Vliegen geboren.
“Carlo en ik wilden na drie seizoenen De TV-kantine wat anders”, legt Irene Moors (44) uit. Carlo vult aan: “Al in het tweede seizoen wonnen we de Televizier-Ring, waardoor de druk op het derde jaar nog hoger werd. Dat gaat niet in je koude kleren zitten, dus wij wilden onszelf fris maken door iets nieuws te gaan doen.” Fans van De TV Kantine hoeven echter niet te vrezen, er komt ´gewoon´ een vierde seizoen aan.

Ik-spuug-je-in-je-bek-humor
Zie Ze Vliegen is een comedyserie die zich afspeelt op een vliegveld. Het draait om personages die daar werken of langskomen. Zij worden in de serie gevolgd alsof het een documentaire is. Het script is volledig overgenomen van Come Fly With Me, gemaakt door Little Britain-helden Matt Lucas en David Walliams die bekend staan om hun typische humor. De ´ik-spuug-je-in-je-bek-humor´ zoals Carlo dat noemt. “Het is vet, hard, racistisch en plagerig. Maar met Come Fly With Me hebben ze een mildere versie neergezet, zonder zichzelf te verliezen. Dat past ook beter bij RTL.”
Naast het script, zijn ook de typetjes in Zie Ze Vliegen gekopieerd van het Engelse origineel. Wel zijn sommige personages vernederlandst. Carlo: “Aan de accenten die wij aan sommige typetjes meegeven hangt een ander stereotype dan in Engeland. Hierdoor verandert het personage.”
Ook over de scènes is een Nederlands sausje gegooid. “In de Engelse versie zit een vrouw in een vliegtuig, waarvan haar hond is overleden door bevriezing nadat de verwarming is uitgevallen”, vertelt Irene. “Bij ons wordt die rol gespeeld door Loretta Schrijver (groot dierenvriend).” Behalve Carlo en Irene mogen Chantal Janzen en Gordon zich tot de vaste cast rekenen. Daarnaast maken diverse Bekende Nederlanders hun opwachting in gastrollen.

Onzekerheid
Waar Carlo en Irene in De TV Kantine in de huid kruipen van BN-ers, zetten ze in Zie Ze Vliegen onbekende karakters neer. Op het gebied van acteren moest er daarom een schepje bij. “Daar was ik wel onzeker over”, zegt Carlo. “Ik heb momenten gehad waarop ik dacht: ´Ik trek dit niet meer, ik schiet te kort´. Dan word ik onuitstaanbaar en geef ik alles en iedereen de schuld. Wat dat betreft ben ik niet zo´n leuke vent. Maar als daarna de pruik afgaat ben ik heel erg leuk, ha!”
Ook Irene was soms best onzeker. Misschien omdat ze geen echte – oorspronkelijke – actrice is? “Maar wanneer ben je een echte actrice?”, countert Carlo nog voordat Irene iets kan uitbrengen. “Als je daar een opleiding voor hebt gevolgd? Of omdat je de hoofdrol hebt gespeeld in twee succesvolle comedy´s? Ik vind Irene een echte actrice.”
Irene: “Maar het nadeel van het niet hebben gevolgd van een acteursopleiding, is dat je onzeker blijft of je het wel goed doet. Dat gaat er bij mij niet uit.”
Carlo: “Die onzekerheid heb ik niet. Ik kan zelf goed inschatten of iets goed genoeg is. Als je dat niet kan, dan moet je van de buis.”
Irene: “En bedankt, Carlo…”
Carlo: “Nee, nee, ik denk namelijk dat je niet helemaal eerlijk bent.”
Irene: “Ik ben heel eerlijk. Ik weet pas dat het goed is, als ik alles heb teruggezien op tv.”
Carlo: “Het is toch niet zo dat je naar een aflevering kijkt van De TV Kantine en denkt: ´Ik heb dat niet goed gedaan´?”
Irene: “Om eerlijk te zijn, als ik het terug zie vind ik het altijd beter dan hoe het tijdens de opnames aanvoelde. Dat bedoel ik eigenlijk. Ikzelf vind het lastig om het te beoordelen wanneer ik ermee bezig ben. Maar ik heb geleerd te vertrouwen op Herald en Carlo. Als zij zeggen dat het goed is, dan is dat zo. Anders moet het tot in den treure overnieuw.”
Om de onzekerheid enigzins te tackelen, hebben Carlo en Irene de afleveringen van Come Fly With Me meerdere malen gezien. Irene: “Het was voor mij een studie om de karakters te leren kennen en te begrijpen waarom ze doen wat ze doen”. Maar een goed voorbeeld maakt veel acteurs ook bang, weet Carlo. “Want die gasten spelen geweldig. Daar moeten wij wel bij in de buurt komen, want er zijn mensen die bij voorbaat al zeggen dat de Engelse versie beter is dan die van ons. Al maak je het 16.000 keer groter en leuker, je begint toch met 1-0 achter. Dat idee bracht mij tijdens het filmen af en toe aan het twijfelen. Hebben we wel de juiste beslissingen genomen?”

Comeback van de comedy
Het aantal Nederlandstalige comedyseries is flink geslonken het laatste decennium. Daarvoor kon je de televisie niet aanzetten of je stuitte op Het Zonnetje in Huis, Ha, die Pa!, Sam Sam, Kees en Co, Vrienden voor het Leven, Mijn dochter en ik, en ga zo maar even door. Nu in een half jaar tijd met Iedereen is Gek op Jack en Zie Ze Vliegen twee nieuwe series zijn gelanceerd, lijkt de Nederlandstalige comedy met een opmars bezig te zijn. “Televisie heeft met golfbewegingen te maken”, aldus Irene. “Een tijdlang werden veel realitysoaps gemaakt. Misschien is het nu weer tijd voor comedy”.
Irene ziet nog een oorzaak voor de opleving: “De crisis! Er is nu meer behoefte om te lachen. Het moet vrolijker. Zeker RTL probeert een blij weekend neer te zetten. Eerst even door het nieuws heen hakken en daarna wordt het leuk.” Terwijl Carlo nadenkt over een oorzaak, loopt Erland Galjaard (44) langs. Hij is programmadirecteur bij RTL. “Erland!”, roept Carlo. “Waarom zijn er de laatste jaren zo weinig Nederlandse comedy´s gemaakt?” Erland: “Het was te duur. Het Zonnetje in Huis en Kees en Co bijvoorbeeld waren aangekochte scripts uit het buitenland. Dat is erg prijzig. De TV Kantine is goedkoper omdat het volledig in eigen beheer gemaakt wordt.”
Als Carlo is uitgedacht zegt hij: “Een ander probleem, waardoor er weinig geslaagde comedyseries in Nederland zijn, is dat men bij de Publieke Omroep comedy´s maakt die niet bedoeld zijn om te lachen. Want als je iets maakt dat slechts bedoeld is om te lachen, dan is dat te simpel en dus meer iets voor de commerciëlen, zo denken ze. Maar het is juist andersom: Comedy maken is misschien wel het moeilijkste dat er is.”

<KADER 1> De cast: Carlo, Irene, Chantal en Gordon
In de splinternieuwe comedyserie Zie Ze Vliegen zullen naast Carlo en Irene veel BN´ers gastrollen spelen. Van Nina Brink en Esmee Denters tot Kim van Kooten. Chantal Janzen en Gordon behoren tot de vaste cast en zullen wekelijks te zien zijn. Irene Moors: “Als Chantal binnen komt lopen is het al leuk. Ze is zo grappig.” Carlo: “Ze was best nerveus, want ze moest toch negen rollen spelen. Maar ze deed het geweldig.” Ook Gordon, die vijf rollen op zich neemt, kon Carlo bekoren. “Hij heeft het fantastisch gedaan. Hij is een professional, dat wordt nog wel eens onderschat”. Irene: “Alleen had Gordon liever nog wat langer een vrouw willen spelen. We hebben hem een stewardessenpakje aan laten trekken om aan deze behoefte te voldoen.”

<KADER 2> Het geheim van een succesvolle comedy
Kiezen voor duidelijke stereotypes. Volgens Carlo en Irene is dát het geheime ingrediënt voor een geslaagde comedyserie. “Het probleem met Nederlandse comedy”, vertelt Carlo, “is dat men niet durft te kiezen voor al te sterke stereotypes. Omdat men dat niet sjiek vindt. Maar als men dat wel doet, wordt het gelijk een groot succes. Denk aan Mien Dobbelsteen en Flodder”.
Irene: “Ik houd van stereotypes. Zie Ze Vliegen zit er vol mee. Je hebt een piloot en je verwacht dat hij vreemdgaat. Dat gebeurd dan ook. En de steward is homoseksueel. En de incheckdame lacht je toe, maar is eigenlijk een bitch.” Carlo vult aan: “En de immigratieofficier is racistisch. Dat was in de Engelse versie trouwens een hele toestand. Maar in Nederland wordt zulke humor makkelijk ontvangen.” Irene: “Wij zijn minder gevoelig dan in Engeland.”

(voor Veronica Magazine)

Wolverine is terug!
“Niet als het aan mijn vrouw lag.”

Hoezo?
“Als ik naar haar had geluisterd had ik nooit de rol van Wolverine aangenomen. Toen ik auditie deed voor X-Men I, las ze de eerste zin van het script: ‘Wolverine haalt zijn klauwen tevoorschijn en steekt van achter op hem in.’ Mijn vrouw zei: ‘Give me a break, dit kan jij niet.’”

Zo zie je maar weer, nooit naar vrouwen luisteren…
“Dit is de eerste keer in haar leven dat ze het bij het verkeerde eind had. Maar nu vind ze het wel erg leuk dat ik Wolverine ben. Ze houdt wel van een beetje ruig.”

Oh, vertel…
“Ik heb haar ontmoet toen ik met haar in de gevangenisserie Correlli speelde. Door mijn opgepompte spieren was mijn nek verdwenen, mijn hele lichaam zat vol met nep-tattoo’s en ik had een heel kort kapsel met zo’n verschrikkelijk matje in mijn nek. Na het filmen zei ze: ‘laat je tattoo’s nog maar even zitten…’ En nu vind ze het wel spannend dat ik weer Wolverine ben.”

Heb je zelf inktportretjes in je huid?
“Nee, want door een tattoo bestempel je jezelf met een bepaalde persoonlijkheid, en ik moet als acteur van alle stempels en persoonlijkheden af kunnen om een rol te kunnen spelen.”

Je favoriete scheldwoord is toch bullshit?
“Wat is dat voor bullshit?”

Klopt het dat je bang bent om bespuugd te worden door diehard Wolverine-fans?
“Nou, bang… Toen ik dat zei overdreef ik een beetje, maar als ik Wolverine had verneukt in X-Men 1, dan hadden ze zeker op mij gespuugd. Je wilt niet weten hoe fanatiek die Wolverine-fans zijn.”

Ben je nu niet bang voor een dikke fluim?
“Totaal niet, want X-Men; The Last Stand is zonder twijfel de beste film van de drie. Er zit zoveel in voor de Wolverine-fans, dat ze helemaal door het lint zullen gaan. Regisseur Brett Ratner pakt uit met enkele zeer dramatische scènes en meer karaktergebaseerde actie. En waar Wolverine in de eerste twee delen nog niet weet of hij bij de X-Men wil horen of dat hij solo gaat, is het in dit deel meer geaccepteerd dat hij onderdeel uitmaakt van de groep. Maar hij wil ook de leider zijn. Tja, hij is en blijft een loner en is allesbehalve onderdanig. En niet onbelangrijk in The Last Stand is de intimiteit met Jean Grey (door onze Famke Janssen!). Ze worden namelijk erg intiem.”

Vertel daar eens meer over…
“Dat kan ik eigenlijk niet. Maar het wordt erg heet en ik weet niet of je het romantiek kunt noemen, want het is eigenlijk een vreemde situatie en allesbehalve romantisch, maar er komt heel wat spanning vrij.”

Wolverine gaat zich toch niet settelen?
“Laten we eerlijk zijn, niemand wil Wolverine gelukkig zien. Hij is nooit tevreden, dus of hij ook ooit tevreden zal zijn in de liefde? Maar er is iets aan Jean Grey wat hem zachter maakt van binnen.”

Wie heeft daar geen last van bij Famke?
“Maar Wolverine houdt ook van pit, een attitude en mysterie. Dat is een groot verschil met mezelf. Ik val voor gevoel voor humor en zelfvertrouwen. Dat laatste vind ik het meest sexy aan een vrouw.”

En je eigen zelfvertrouwen, boost Wolverine die op?
“Zeker. Hij is de baas, waar hij ook is. De eerste keer dat ik op de set liep tijdens X-Men I was ik geïntimideerd door al die mensen en grote sets. Maar na een paar weken greep ik de situatie bij de ballen, zoals Wolverine dat zou doen. Jij bepaalt het spel en de regels.”

En dat doe je thuis ook?
“Natuurlijk! Kijk, mijn ouders scheidden toen ik klein was en mijn moeder ging in Engeland wonen. Dus opeens moest ik als tienjarige de was doen, koken, strijken… Mijn vrouw heeft verschrikkelijke mazzel met mij. We zijn nu tien jaar getrouwd en gaan dat binnenkort vieren met vrienden en familie. Voor de uitnodigingen gaan we de gastenlijst van onze trouwerij af, waar 220 mensen op staan, om te zien wie we nog steeds mogen en wie niet. Er blijven denk 50 mensen over.”

Wat je vreemdste fanverhaal?
“In New York heb je een restaurant waar veel acteurs komen. Vinnie, de manager, is dat dus wel gewend. Maar toen ik daar aan het ontbijt zat zei de serveerder: ‘check onze manager daar’. Ik draaide me om en op dat moment dook Vinnie onder de toonbank. Ik draaide me terug en toen ik weer keek, dook Vinnie opnieuw weg. Uiteindelijk kwam hij zwetend en trillend naar me toe. Ik gaf hem een hand en zei: ‘Hoi Vinnie, alles goed? Vind je mijn films leuk?’ En hij brulde: ‘Leuk?! Ow, I love them!’ Toen deed hij midden in het restaurant zijn shirt uit en liet hij mij zijn rug zien, met een megagrote fullcolor tattoo van Wolverine. Dat is nog eens toewijding! Hij is mijn favoriete Vinnie.”

Vorig jaar koos People’s Magazine je voor het eerst in vijf jaar niet als een van de “50 Most Beautiful People in the World’.
“Wat!?”

Ik heb slecht nieuws voor je.
“Dan heeft mijn publiciteitsafdeling flink gefaald. Als ik volgend jaar niet terugkeer in de lijst, dan heb ik de rol van Wolverine voor niks gespeeld. Dan kan mijn theorie de prullenbak in.”

Als mutant hoor je nergens bij. Heb je dat gevoel zelf ook wel eens?
“Wie niet? Je kent dat wel, dat je als kind voor het eerst met een nieuwe kapsel naar school gaat en iedereen lacht je uit. Dan wil je door de grond zakken. Je wilt er gewoon bijhoren. Ik was de jongste thuis, dus ik droeg de afdankertjes van mijn broers. En ik kreeg nooit de hippe schoenen die ik wilde. Dat maakte het moeilijk om erbij te horen. Nu ik in mijn dertiger jaren ben, hoop ik de dingen te doen omdat ìk die wil doen en niet omdat ik erbij wil horen. En dat ik naar muziek luister omdat ìk die leuk vind en niet omdat anderen dat leuk vinden.”

Nog collega’s verwond met je klauwen?
“Vooral tijdens de opnamen van de eerste film zijn veel ongelukken gebeurd. Maar meestal was ik het die pijn leed, doordat ik mezelf in mijn benen stak.”

En in je gezicht als je in je neus wilde peuteren?
“Ook een paar van die. Waar de messen in de eerste film van metaal waren, zijn ze nu van een soort pvc. Maar dan nog kun je er aardig mee steken, dus tijdens heftige vechtopnames gebruikte ik van die afgeknipte messen, zodat ik niet echt iemand oog eruit stak. Later verfden ze die messen er digitaal in. Dat is het voordeel van het spelen in succesvolle films: er is meer budget.”

Waar zijn die dingen nu?
“Ik heb ze bewaard. Niet de bakkebaarden, dat zou een beetje luguber zijn. Maar de messen zitten in een hele mooie mahoniehouten doos met ‘Wolverine’ op de deksel gegraveerd. Ik heb de doos gekregen van de jongen wiens enige taak mijn klauwen was. Elke dag was hij op de set in afwachting of ze stuk zouden gaan. Meer deed hij niet. Ik heb de doos bij het raam gezet om de inbrekers af te schrikken.”

Hoe kan zo’n aardige, relaxte kerel veranderen in een ruige vechtmachine?
“Om eerlijk te zijn had ik in het begin moeite om die zwartheid en boosheid op te wekken. Maar dat is nu geen enkel probleem. Toen ik jonger was bekeek ik alles zwart/wit en had ik vreselijke driftbuien. Tja, ik was de jongste van vijf en we hadden het niet zo breed, dus ik moest constant vechten. Als ik Wolverine speel, grijp ik terug naar die tijd.”

Wanneer heb je voor het laatst iemand goed in elkaar gebeukt?
“Ik ben eens vrij dronken geworden in Londen en ik zong daar een paar nummers. Opeens dook er een skinhead op en die tikte me op mijn schouder en sloeg me knock-out. En dat was het. Dus ik kan niet echt zeggen dat ik gevochten heb.”

Er komt een Wolverine spin-off die je zelf gaat produceren. Zijn de andere X-mannen en –vrouwen superaardig tegen je omdat ze in je film willen komen?
“Ze proberen van alles, maar ik doorzie ze allemaal. Op dit moment ontwikkelen we het script en we weten helemaal niet of er andere X-Men in zullen voorkomen.”

Door de X-Men films ben je een grote meneer geworden in Hollywood…
“Sinds X-Men I is alles veranderd voor mij. Zo heb ik het geluk gehad om te werken met mensen als Woody Allen en Chris Nolen, en speel ik in geweldige films.”

En je bent nu een stuk rijker.
“Financieel is er natuurlijk ook heel wat veranderd, ja. Toen ik begon met acteren had ik nooit verwacht snel geld te verdienen. Mijn eerste baan kreeg ik pas toen ik al 27 was, dus ik was gewend te leven zonder veel geld. En ik heb me daar vreemd genoeg nooit echt zorgen over gemaakt.”

(voor FHM)

De huidige coach van AZ Alkmaar was net zeventien toen hij in 1968 naar de Alo ging. In zijn laatste studiejaar (1973) speelde Van Gaal, ook semi-profvoetballer geweest, bij Ajax. “De trainingen waren ’s avonds, dus na de laatste les moest ik heel snel door naar Ajax. Dan ben je kapot want de Alo is ook fysiek heel zwaar. Maar goed, dat was allemaal wel te dragen, want je bent jong en je wilt wat.” Van Gaal koos voor de Alo omdat hij een sportdier is. “En omdat ik het wel zag zitten om van mijn hobby mijn beroep te maken.” De Alo was een tussenstap, want Van Gaal wist toen al dat hij uiteindelijk voetbaltrainer wilde worden. “Rinus Michels was mijn voorbeeld en hij is ook eerst gymnastiekleraar geweest.” Waar veel Alo-studenten tegenwoordig van alles en nog wat worden behalve leraar, heeft Louis van Gaal tijdens zijn voetbalcarrière liefst 11 jaar voor de klas gestaan.

U was de jongste van de klas. Maakte dat u snel volwassen?
“Ik was zo groen als gras en had een bleekschetengezicht. Ik werd wijzer omdat ik tijdens de academie abstract leerde denken. Niet veel mensen leren dat op zo’n jonge leeftijd. Ik kreeg vakken als pedagogiek, psychologie en filosofie en bovendien ging ik om met jongens van 23 jaar. Dus ik denk wel dat ik daardoor eerder volwassen ben geworden dan mijn broers, daar moet je het mee vergelijken.”

Pedagogiek, psychologie, filosofie. Moeilijke materie voor een zeventienjarige.
“In het begin had ik daar wel moeite mee en ik volgde ook niet ieder college. Maar ik was een snelle leerling en àls ik al naar college ging, dan nam ik het goed op. Omdat ik geen bètaklant was, had ik ook wel wat moeite met fysiologie. Maar al begreep ik het niet allemaal, ik kon het wel uit mijn hoofd leren.”

Da’s ook een manier! Gebruikt u die theoretische kant van de Alo als voetbaltrainer ook?
”Niet alleen psychologie, maar ook de methodieken, de manier waarop je een oefenvorm opbouwt en hoe je mensen benadert. Dat laatste is een soort psychologie, maar psychologie van de koude grond. Laten we eerlijk zijn, die vijf boeken die je leest over psychologie is niet al te veel natuurlijk.”

Op de Alo leer je bewust worden van waar je mee bezig bent. Probeert u dat mee te geven aan uw spelers?
“Dat is in de voetballerij niet gebruikelijk, maar bij mij wel. Bij mij moeten ze weten waarom ze iets doen. Bij elke oefenvorm leg ik uit waarom ik iets doe. Zo heb ik net de wedstrijdvoorbereiding gedaan en dan leg ik uit hoe de opbouw bij de tegenstander is, zodat ze er iets bij voelen en ook zodat ze in de wedstrijd niet voor verrassingen komen te staan. Toch zegt men dat ik niet hard genoeg train, niet zo hard als Co Adriaanse (de vorige trainer van AZ Alkmaar, resp.), maar ik train wat slimmer. Ik bouw het op, zodat ze wat geconcentreerder bezig zijn en dat probeer ik allemaal uit te leggen. Spelers hebben in het veld taken die bij hun positie horen en dat leg ik hen uit, zodat ze commitment krijgen met hun positie. En dan moeten ze snappen dat ze anders moeten reageren als ze op ‘10’ spelen dan op ‘2’.

Bij u is een speler ondergeschikt aan het geheel, is discipline belangrijk en u streeft naar perfectie. Vloeit dat voort uit de Alo?
“Nee, dat zit in mijn karakter. Bewust zijn van wat je doet heb ik dus wel geleerd op de Alo, maar dat komt voort uit het feit dat als je weet waarom je iets doet, dat je dan meer begaan bent met wat je doet en daaruit kun je meer motivatie putten.”

In een team werken is op de Alo erg belangrijk. Versterkte dat uw wil om voetbaltrainer te worden?
“Ja, dat was de eerste keer dat ik dat ook echt ervoer en ik vond het geweldig. De academietijd vond ik de mooiste tijd van mijn leven, omdat je met z’n allen bezig was om een doel te bereiken. Ik had wel vrienden, kon goed voetballen en was daardoor de held van de straat, maar nu ervoer ik hoe het was om in een hechte klas te fungeren.”

Zijn er grote verschillen tussen lesgeven aan een klas studenten en aan een groep voetballers?
“Het verschil zit hem in de doelstelling van een onderwijzer of trainer. In het onderwijs heb je opvoedkundige doelstellingen, maar ik ben een prestatiedier en daarom wilde ik in de sport werken. Als leraar lichamelijk opvoeding was ik teveel gericht op de prestatie. Dat is geen vies woord, want ik vind het juist goed, maar je moet daarbij de opvoedkundige aspecten niet niet uit het oog verliezen. Dat deed ik niet, maar prestatie was wel een middel om kinderen ook die opvoedkundige aspecten bij te brengen en dat stond bij mij hoog in het vaandel. Voor de rest komt alles overeen. Zo benader je leerlingen op een bepaalde manier vanuit een bepaalde filosofie en een bepaald karakter, en dat doe je bij voetballers precies hetzelfde. En zowel op school als in een voetbalteam heb je te maken met pikorde en verschillende culturen.”

Vanwege uw geschiedenis als leraar krijgt u, tegen uw zin, vaak het stempel van schoolmeester opgeplakt.
“De media zijn imagobevestigend, dat moet je met een korrel zout nemen. De media weten dat je schoolmeester bent geweest en gaan daarnaar vragen en schrijven. Dan plakken ze er een etiketje op en daar loop je dan mee rond. Maar ik ben echt niet het type van een schoolmeester.”

Heeft u naast de methodieken, het overbrengen van stof en het omgaan met mensen nog andere dingen geleerd op de Alo?
“Wat je noemt is het belangrijkste. Plus het feit dat je door de academie processen kan doorzien. En dat kunnen niet veel mensen. Daarom kan een leraar Lichamelijke Opvoeding vrijwel overal aan de slag.”

KADER
Naam: Aloysius Paulus Maria (Louis) van Gaal
Geboren: 8 augustus 1951 in Amsterdam

Clubs als speler:
Ajax: 1972-1973
FC Antwerp: 1973-1977
Telstar: 1977-1978
Sparta: 1978-1986
AZ Alkmaar: 1986-1987

Clubs als trainer:
AZ Alkmaar: 1986-1987 (assistent)
Ajax: 1987-1997 (van 1987 tot 1991 als assistent)
FC Barcelona: 1997-2000
Bondscoach Nederland: 2000-2002
FC Barcelona: 2002-2003
AZ Alkmaar: 2005-heden

Prijzenkast als trainer:
Met Ajax
Nederlands kampioen: 1994 – 1995 – 1996
Nationale beker: 1993
Nederlandse supercup: 1993 – 1994 -1996
UEFA Cup: 1992
Champions League: 1995
Wereldbeker: 1995
Europese Supercup: 1995

Met Barcelona
Spaans kampioen: 1998 – 1999
Spaanse nationale beker: 1998
Spaanse supercup: 1997
Europese Supercup: 1998

(voor Havana)

“Met een leuk setje aan zit ik achter de cam en wacht ik af met wie ik te maken krijg”, stelt Gina onbewogen. Ze is camster en via een website kunnen klanten haar webcam bekijken en met haar chatten. Het tonen van haar naakte lichaam is voor Gina de gewoonste zaak van de wereld. Vanaf haar achttiende poseert ze naakt voor diverse tijdschriften, nu laat zij zichzelf via haar webcam open en bloot zien aan iedereen die ervoor betaald. Voor bezoekers van sekswebcamsites heeft het cammen alles met seks te maken, maar voor Gina is het puur zakelijk. “Ik wil geld verdienen en probeer daarom zo lang mogelijk mijn kleren aan te houden. Het is een spel dat ik speel.” Haar klanten bellen in via een 0906-nummer en betalen tachtig cent per minuut. Een webcammeid, ofwel een camster, verdient tussen de dertig en achtendertig cent per minuut.

Digitaal vreemdgaan
“Het zijn meestal keurige mannen die gelukkig getrouwd zijn en een gezin hebben”, zegt Gina over bezoekers van sekscamsites. Wat bezielt zo’n man om achter de rug van zijn vrouw in te bellen op een dure sekscamsite om zichzelf te bevredigen terwijl hij kijkt naar en praat met een naakte vrouw? “Ach, na tien jaar biefstuk wil je ook eens ander vlees,” relativeert Gina. Uit meerdere onderzoeken blijkt dat veel vrouwen het digitaal seks hebben via een webcam door hun man, beschouwen als vreemdgaan. Fysiek contact ontbreekt weliswaar, maar de emotionele aandacht, intimiteit en tijd die een man besteedt aan een andere vrouw, gaat voor vele vrouwen te ver. En deze emotionele aandacht moet niet onderschat worden, daar er sekscamsitesbezoekers zijn die zelfs alleen voor een luisterend oor contact zoeken met een meid als Gina. Hen gaat het niet om seks. Zo sprak Gina eens met een Amsterdamse crimineel die zijn hart kwam luchten na een schietpartij. “Wij luisteren. Dat is het gevoel dat we geven aan de klant. Vaak heb ik zulke intieme en serieuze gesprekken met mannen, dat we echte maatjes worden. Dat waarderen ze en daarom komen ze terug.” Missen die mannen niet iets in hun vaste relatie waardoor ze contact zoeken met een andere vrouw om mee te praten? “Misschien.”

Het overgrote deel van het sekscampubliek bestaat echter uit mannen die gewoon een naakte vrouw willen zien, die ze bovendien van alles kunnen laten doen terwijl ze zichzelf bevredigen. Sekscammen is heel interactief. Als een klant ook een webcam heeft, kunnen de camster en klant elkaar zien terwijl ze met elkaar chatten of echt met elkaar spreken via een microfoon. Net zoals de camsters zelf, die uiteenlopen van bijklussende studentes tot naar spanning hunkerende huisvrouwen, is het sekscampubliek erg breed. In de drie jaar dat Gina camt heeft ze profvoetballers, televisiepresentatoren, rechters en leraren voorbij zien komen. En zelfs kinderen. Die stuurt ze onmiddellijk weg, maar niet iedere camster doet dat. “Velen denken alleen aan geld verdienen. Als ik merk dat een meisje van mijn website dat doet, dan ontsla ik haar direct.” ‘Mijn website’, zegt Gina, want naast zelf cammen beheert ze haar eigen sekscamsites: http://miss.glamourcam.nl en www.dutcheroticcam.com. De laatste beheert ze samen met een vriend. “Ik ben vierentwintig uur per dag zoet met dit bedrijf, want er melden zich honderd meisjes per dag aan die ikzelf beoordeel. Inmiddels heb ik tachtig cams door heel Nederland.” Tussen het runnen van haar sites door camt Gina zelf vrolijk verder. Soms heeft ze wel zestig klanten achter elkaar. “Daarom geef ik mijn meisjes als tip mee dat ze iets makkelijks aan moet trekken, want je moet snel weer verder.” Haar langste camsessie was tweeëntwintig uur non-stop.

Hartenbreekster
Hoewel Gina sekscammen geweldig vindt om te doen, is het ook een zakelijke aangelegenheid voor haar. Sommige mannen zien dat anders en verliezen nogal eens de realiteit uit het oog en beginnen gevoelens te krijgen voor haar. “Ik heb driehonderd vaste klanten”, aldus Gina, “en velen zijn verliefd op mij.” Die mannen hebben haar nooit in het echt gezien, toch vindt Gina het niet raar dat ze verliefd op haar worden. “We gaan intiem met elkaar om.” Intiem of niet, Gina is en blijft onbereikbaar, met gefrustreerde mannen tot gevolg. “Ook al is de website extreem goed beveiligd, af en toe komen mannen toch achter mijn huisadres. Eén keer stond een man hier opeens voor de deur. Ik was niet thuis, maar ik ben me rotgeschrokken.” Een andere keer kreeg ze een steen door haar raam. De schaduwkanten van haar beroep houden Gina niet tegen. “Als ik een tijdje niet cam, dan ga ik ze missen. Dan vraag ik me af waar mijn mannetjes nou zijn. Ik vind het echt heel leuk wat ik doe.”

Maar hoe leuk vindt haar familie het? “Enkelen vinden mij een schande voor de familie. Maar het is mijn ding. Anderen vinden het niet erg, die laat ik wel eens buiten beeld meekijken met wat er gebeurd, want er gebeuren soms heel gekke dingen.” Gek is een understatement. Zo smeerde Gina zichzelf eens in met vla omdat een klant daar opgewonden van raakte.

Prostitutie?
‘Seks, uitgeoefend tegen betaling.’ Het Van Dale woordenboek houdt de definitie van het woord prostitutie kort, maar als je deze omschrijving strikt bekijkt, is het werk van een camster prostitutie. Ze hebben namelijk seks, weliswaar met zichzelf, tegen betaling. “Als je het zo stelt is het prostitutie, maar wat verkoop ik? Beelden. Mensen kijken naar mij op een scherm. Dat ik daarvoor betaald krijg wil niet zeggen dat ik door honderden mannen genomen ben.” De meeste klanten zien dat anders. “Als ik niet meteen doe wat ze willen, dan zeggen ze: ‘jij bent toch mijn hoer?’. Dan gooi ik ze eruit en blokkeer ik ze direct.” Het fysieke contact ontbreekt bij seks via de webcam, waardoor Gina het niet beschouwt als échte seks. Maar wat is seks volgens dezelfde Van Dale? ‘Handelingen en gevoelens die te maken hebben met lichamelijke opwinding en vrijen.’ Volgens deze definitie is sekscammen wel degelijk seks want de handelingen van een camster hebben te maken met lichamelijke opwinding. Gina voelt deze lichamelijke opwinding zelf niet en vindt daarom niet dat haar werk bestempeld kan worden als échte seks. Maar de klant voelt deze opwinding wel. Een prostituee achter een raam zal zelf ook de lichamelijke opwinding vaak niet ervaren, maar haar klant des te meer. “Ik ben fel tegen prostitutie, wat ik doe is heel wat anders. Wel vind ik het spannend omdat ik niet altijd weet wie achter de cam zit en wat er gebeurd.”

En ze weet ook niet wat er met de beelden gebeuren, want het is heel simpel deze op te slaan en aan een ieder te laten zien. “De anonimiteit is weg. Sommige meiden gaan daarom niet met hun hoofd in beeld.” Gina wel. Zij wordt dan ook regelmatig herkent als ze op straat loopt. Dat vindt ze vreselijk. “Tijdens het uitgaan wordt mijn vriend geregeld zonder pardon opzij geduwd door mannen die mij herkennen en met mij willen praten. Dat is brutaal en ik voel me daardoor niet op mijn gemak.” Zelf herkent Gina ook vele gezichten als zij in de stad wandelt. Dan zit daar op een bankje ineens die man van gisteravond met zijn vriendin aan zijn hand en zijn dochtertje op zijn schoot. Gina duikt dan weg, ze wil niet herkend worden.

Gemakkelijk is het beroep van camster niet, met familieleden en vrienden die het werk afkeuren en lastige klanten waar je mee te maken hebt. Gina is ervaren en brutaal, en weet onbeschofte mannen van repliek te dienen. “Je moet aan alles lak hebben en je woordje klaar hebben. Dan verdien je veel geld.” De meeste meisjes die bij Gina’s eigen website werken, weten vaak niet wat ze moeten doen wanneer mannen de meest bizarre uitlatingen doen of dingen willen zien. “Veel meisjes slaan in zo’n geval dicht en weten echt niet wat ze moeten zeggen. Dan ga ik buiten beeld erbij zitten om ze te helpen antwoorden.”

Uitgecamd
“Karaoke.” Als donderslag bij heldere hemel vertelt Gina doodleuk dat haar echte droom er één van heel andere orde is. Ooit wil ze haar eigen karaokebar beginnen om daarmee het startschot te geven voor een bloeiende zangcarrière. Wat je noemt een carrièreswitch. “Wanneer mijn kinderen oud genoeg zijn stop ik met cammen. De oudste is net vijf en weet wat mama doet. Als ze op de foto moet, gaat ze helemaal poseren en trekt ze haar rokje omhoog.” Dat maakt Gina aan het schrikken. Ze vindt sekscammen heel normaal, maar wil niet dat haar dochter het later ook gaat doen. “Lijkt me vreselijk. Ze blijft je kleine meid.”

(voor Pitch)

Wat er vooraf ging
Nadat extreemrechtse doodseskaders en linkse guerrillabewegingen vanaf begin jaren zeventig talloze massamoorden plegen, neemt op 24 maart 1976 een junta onder leiding van generaal Jorge Videla de macht in Argentinië over. Gedurende het militaire schrikbewind dat volgt, verdwijnen talloze Argentijnen. Volgens cijfers van mensenrechtenorganisaties zou het om 30.000 mensen gaan. Anno 2006 weten nog steeds veel Argentijnen niet wat er met hun familieleden is gebeurd. Het organiseren van het wereldkampioenschap voetbal is voor Videla de ideale mogelijkheid om zijn propagandamachine op volle toeren te laten draaien. Hij kan zo zijn eigen volk imponeren en de wereld laten zien hoe fantastisch zijn militaire regime wel niet is. ‘Soms gebruiken overheden de sport om nationale problemen te verhullen,’ zegt Daniel Bertoni, de toenmalige aanvaller van het Argentijnse elftal en maker van het derde doelpunt in de finale, nu gevraagd naar zijn mening over het omstreden WK.

Oeki Hoekema, destijds spelend voor FC Den Haag, is er in die tijd pertinent op tegen dat het Nederlands elftal zal afreizen naar een land dat de rechten van de mens schendt. Hij weigert principieel te spelen tegen teams uit een links of rechts dictatoriaal land. Hoekema houdt een handtekeningenactie onder zijn collega’s om zo Oranje te dwingen tot een boycot. Ook de cabaretiers Freek de Jonge en Bram Vermeulen van Neerlands Hoop, het boegbeeld van links Nederland, zijn faliekant tegen deelname aan het WK van 1978. In hun programma ‘Bloed aan de Paal’ zingen ze: ‘We gaan naar Argentinië waar dagelijks wordt gemoord. Maar daar is nu eventjes geen tijd voor, zojuist heeft Rep gescoord.’

Het mag allemaal niet baten. Nederland gaat naar Argentinië, zij het zonder Johan Cruijff: hij heeft zijn vrouw Danny na het rumoerig verlopen WK van 1974 in Duitsland (het zwembadincident) beloofd niet nog een keer wekenlang van huis te zijn. Ook de Telegraaf-actie ‘Trek Cruijff Over De Streep’, die 14.000 handtekeningen oplevert, kan hem niet op andere gedachten brengen. Daniel Bertoni meent nog steeds de ware reden te kennen waarom Nummer 14 thuisbleef: ‘Cruijff ging niet, uit protest tegen de schending van de mensenrechten. Daar ben ik van overtuigd. Ikzelf had geen probleem met spelen, want ik ben voetballer. Ik ben niet geïnteresseerd in politiek.’

Willem van Hanegem, de beoogde spelmaker, in die tijd spelend bij AZ ’67, eist van bondscoach Happel een basisplaats. Happel schrijft hem een felle brief terug (‘Bij mij telt alleen prestatie’), waarin hij meedeelt niets te kunnen garanderen. De Kromme weet genoeg en blijft vervolgens ook thuis. Iemand die echter geen moment aan een boycot denkt, is Rob Rensenbrink, de ‘Johan Cruijff van Anderlecht’. ‘Wat een opgeblazen gedoe,’ blikt hij terug. ‘Dan kon je in die tijd nergens meer voetballen. Niet in Griekenland, Turkije, noem maar op. Bovendien wilde ik me de deelname aan het WK gewoon niet laten ontnemen.’ Rensenbrink blijkt in Argentinië goed voor vijf goals.

Het toernooi
Videla opent het WK in het stadion van River Plate in Buenos Aires met een toespraak: ‘Vooral dankzij de confrontatie op het sportveld en de vriendschap in het veld van de menselijke relaties, wordt hier vandaag bevestigd dat het vandaag de dag mogelijk is om samen te leven in eenheid en diversiteit. Dat is de enige manier om aan vrede te bouwen. Daarom vraag ik God onze Heer dat dit evenement daadwerkelijk mag bijdragen aan de vrede. De vrede die we allemaal willen voor alle mensen van de wereld.’

In hoeverre merken de spelers wat van de politieke situatie? ‘Gedurende het toernooi hoorden we sporadisch wat er aan de hand was in het land,’ vertelt Rensenbrink. ‘De eerste twee weken zaten we in een afgesloten hotel ergens op een berg in de Andes en hebben we geen mens gezien, behalve gewapende militairen. Nee, dat had geen intimiderende werking op mij. Ik voelde me juist veilig daardoor.’

Een eindronde op een wereldtoernooi lijkt voor Oranje nooit op rolletjes te kunnen lopen. Bij het WK 1974 trokken de voetballers een paar baantjes met naakte, Duitse meisjes. In 1978 is er ‘de coup van Zwartkruis’. Na een allerbelabberdste eerste ronde, waarin Oranje wint van Iran (3-0), op 0-0 blijft steken tegen Peru, de boot ingaat tegen Schotland (2-3) en slechts op doelsaldo de tweede ronde bereikt, ziet Happel (‘Kein geloel, fussballen!’) het niet meer zitten. Hij wil opstappen, maar assistent Zwartkruis weet hem bij de ploeg te houden – al wordt beweerd dat vanaf dat moment Zwartkruis de opstelling maakt. Ruud Krol ontkent dit tot op de dag van vandaag: ‘Dat verhaal is compleet uit de lucht gegrepen. Happel maakte gewoon de opstellingen!’ Hoe dan ook, de jonge PSV-spelers Ernie Brandts en Jan Poortvliet krijgen in de tweede ronde plots de kans en via overwinningen op Oostenrijk (5-1) en Italië (2-1) en een gelijkspel tegen West-Duitsland (2-2) weet Nederland opnieuw een WK-finale te bereiken.

Waar Nederland zich overtuigend plaatst voor de finale, moet Argentinië zijn plaats in de eindstrijd kopen. De beslissende wedstrijd tegen Peru wordt – tegen de regels in -verschoven naar de avond, zodat het resultaat van concurrent Brazilië bekend is. Er moet met vier goals verschil gewonnen worden. En ja, bij de cruciale vierde treffer staat de Argentijn Luque buitenspel, maar grensrechter Sergio Gonella vlagt niet. Als beloning mag hij de finale fluiten. ‘Ik heb Videla of andere prominente Argentijnse politici gedurende het toernooi nooit ontmoet, dus ik ben niet onder druk gezet of bang gemaakt dat ik Argentinië moest laten winnen,’ meldt Gonella vanuit zijn woonplaats in Italië. ‘Als je bang bent voor de buitenwacht, kun je nooit scheidsrechter worden. Dit is geen baan voor bange mensen.’

De Peruaanse spits van toen, Juan Carlos Oblitas, onthult in 1986: ‘Ze hebben ons omgekocht.’ Dit schijnt gedaan te zijn door 35.000 ton graan te verschepen naar Peru. Bovendien ontdooit de Argentijnse centrale bank 50 miljoen peso’s aan krediet. ‘Het is belachelijk om te denken dat Videla de scheidsrechter onder druk heeft gezet om ons te laten winnen,’ foetert Bertoni nu nog na. ‘Als scheidsrechters in ons voordeel moesten fluiten, dan zouden we nooit een penalty tegen hebben gekregen in onze wedstrijd tegen Polen. Onze keeper stopte die penalty, niet het leger. Wij zijn voetballers en hebben niets te maken met militairen. Wat een onzin!’

De finale
De hele wereld kijkt naar het WK en ziet vol verbijstering de demonstraties van de met witte hoofddoeken getooide Dwaze Moeders op het Plaza de Mayo-plein. De Dwaze Moeders, een spottend bedoelde bijnaam bedacht door de Argentijnse militairen, gaan langs politiebureaus en lijkenhuizen op zoek naar hun verdwenen kinderen en echtgenoten en worden het symbool voor het verzet tegen de dictatuur.

Argentinië doet er alles aan om het Nederlands elftal dwars te zitten. Zo publiceert een Argentijnse krant brieven van aanvoerder Ruud Krol aan zijn dochter, waarin Krol schrijft wat voor geweldig land Argentinië is. De brieven blijken vals. Ook wordt op de finaledag plotseling de route naar het stadion verandert, waardoor de Nederlandse spelers vast komen te zitten in een heetgebakerde menigte en te laat bij het stadion arriveren. Vervolgens laten de Argentijnen op hun beurt Nederland zeven minuten wachten alvorens het veld op te komen. En dan, seconden voor de aftrap, meldt de Argentijnse aanvoerder Passarella zich bij scheidsrechter Gonella: hij klaagt over het gipsen manchet van René van de Kerkhof. ‘We wilden gewoon dat hij iets zachts over zijn manchet deed, zodat hij niemand kon verwonden,’ zegt Bertoni. Gonella besluit dat Van de Kerkhof niet mag spelen. ‘Ik overlegde met Happel en de rest van het team,’ vertelt Krol, ‘en we besloten van het veld te gaan. Dat was de enige manier om de finale eindelijk aan de gang te krijgen. De wedstrijd werd tenslotte overal live uitgezonden op televisie, dus hij moest snel beginnen.’ De oplossing is een stuk schuimrubber. ‘Ik zag voor de wedstrijd vlakbij het veld schuimrubber op de grond liggen,’ herinnert Gonella zich desgevraagd, ‘en dat leek me het juiste materiaal om het gips mee af te dekken. De Nederlandse dokter, met de langste schaar die ik ooit heb gezien, knipte het en deed het over Van de Kerkhof’s arm.’

En zo kan de finale toch nog beginnen. Maar de psychologische oorlog heeft dan al gewerkt. De Nederlanders zijn geïrriteerd en uit hun concentratie. Rensenbrink: ‘Al dat gedoe zal wel zijn invloed gehad hebben. Het duurde allemaal wel erg lang. Daar hebben de Argentijnen mazzel mee gehad.’ Mazzel of vooropgezet plan? ‘Er wordt van alles verteld, maar weten zul je het nooit. Overal ter wereld en in elke wedstrijd probeert men elkaar dwars te zitten. Wel vind ik de manier waarop Argentinië van Peru won vreemd.’

Het uitzinnige, agressieve, 70.000 koppen tellende Argentijnse publiek schreeuwt hun team tot ongekende hoogte. In een keihard duel, met kapotte knieën en bebloede shirts tot gevolg, weigert de dramatisch slecht fluitende Gonella adequaat in te grijpen. ‘Ik denk dat dit het hardste WK-duel ooit is geweest,’ zegt Krol. ‘Het was inderdaad een sterk en heftig duel, maar het was fair play,’ vindt Gonella. ‘Aan het eind ontving ik complimenten van de Fifa voor mijn optreden.’

Argentinië is de betere ploeg en komt zeven minuten voor rust op 1-0 door een goal van de legendarische Mario Kempes. Hij wordt met zes treffers topscoorder van het toernooi. Een kwartier na rust doet Happel (of is het toch Zwartkruis?) een gouden wissel: Ajacied Johnny Rep maakt plaats voor Roda JC-speler Dick Nanninga. De invaller scoort acht minuten voor tijd de gelijkmaker en geeft nederland weer hoop. En dan: Het Moment. Rob Rensenbrink staat schuin voor het doel en haalt uit. Argentinië houdt de adem in als de bal richting goal gaat, maar nee, het schot spat tegen de paal uiteen. Met nog één minuut te spelen is Nederland op een haar na wereldkampioen. Heel Argentinië slaakt een zucht van verlichting.

‘Voordat de verlenging begon,’ zegt Gonella, ‘had ik het idee dat Nederland meer vertrouwen had in een goede afloop dan de Argentijnen. Die leken mij gedesoriënteerd en niet te beseffen dat ze daadwerkelijk wereldkampioen zouden kunnen worden.’

In de verlenging neemt Argentinië door goals van wederom Kempes en Bertoni afstand van Nederland en viert onder toeziend oog van Videla het behalen van de wereldtitel. Net als vier jaar eerder is Nederland zo dichtbij. Maar verder weg dan ooit. ‘Het was een geweldige wedstrijd tussen twee op alle vlakken sterke teams,’ vindt de voormalige Argentijnse spits Bertoni. ‘Nederland had erg goede spelers, wat ook blijkt uit de vele Europacups die ze begin jaren zeventig hebben gewonnen. Bovendien gaf Nederland tijdens het WK vier jaar eerder het internationale voetbal een ander gezicht.’ Ja leuk, maar wederom staat Oranje met lege handen.

Zwangere Argentijn
Argentinië moest en zou wereldkampioen worden. ‘Er werd geïntimideerd, gekocht en gespoten.’ Dat laatste zegt Engelsman David Yallop in zijn boek Fifa, How They Stole The Game (uit 1999). De Argentijnse spelers zouden voor de finale doping geïnjecteerd hebben gekregen en bij de dopingcontrole bleek dat één van de monsters vrouwelijke hormonen bevatte. De voetballer was zwanger! Er is duidelijk gerommeld met de monsters. ‘Men zegt van alles over dit toernooi, maar je kunt niets hard maken. Dat is het vervelende,’ aldus Ruud Krol. Dus het toernooi is eerlijk gegaan? ‘Nou, dat zeg ik niet. Maar aan insinuaties heb je niks.’

Had Nederland deze finale ooit kunnen winnen? Want wat als Rensenbrink inderdaad had gescoord? ‘Dan had de scheidsrechter net zolang laten doorspelen tot hij Argentinië een penalty had kunnen geven,’ zei Happel destijds. ‘Nee, dat gevoel heb ik niet,’ zegt Rensenbrink. ‘Als ik die bal niet op de paal maar in het doel had geschoten, dan had de scheids niets kunnen doen. Hij had niet kunnen fluiten voor buitenspel of de wedstrijd affluiten, want er was nog een minuut te spelen.’ Scheidsrechter Gonella beaamt dat: ‘Als Rensenbrink had gescoord, was Nederland, ondanks alle idiote beweringen, gewoon wereldkampioen geworden.’

<KADER>
Argentinië-Nederland 3-1
Datum: 25 juni 1978
Stadion: Estadio de River Plate
Plaats: Buenos Aires
Toeschouwers: 71.483

Opstellingen
Argentinië: Fillol, Ardiles (65’ Larrosa), Gallego, Passarella, Galvan, Luque, Olguin, Bertoni, Kempes, Ortiz (74’ Houseman), en Tarantini.
Coach: Menotti

Nederland: Jongbloed, Poortvliet, Jansen (72’ Suurbier), Krol, Haan, Rene van de Kerkhof, Willy van de Kerkhof, Neeskens, Rep (59’ Nanninga), Rensenbrink en Brandts.
Coach: Happel

1-0 Kempes 38′
1-1 Nanninga 82′
2-1 Kempes 105′
3-1 Bertoni 116′

Scheidsrechter: Sergio Gonella (Italië)
Ass. scheidsrechters: Ramon Barreto (Uruguay) en Erich Linemayr (Oostenrijk)

Gele kaarten: Krol (15’), Ardiles (40’), Suurbier (94’) en Poortvliet (96’)

(voor Wannahaves)

Omdat René Froger een nieuw album heeft gemaakt, gingen we bij hem een bakkie doen. In Blaricum spraken we over persiflages, vertwijfeling, jezelf durven zijn en zijn overleden ouders.

Wanneer we het terrein van zijn villa in Blaricum oprijden staat René Froger (50) ons al op te wachten in de deuropening. Strompelend gaat hij ons voor richting de keuken. „Ik heb last van mijn kniebanden”, excuseert Froger zich. „En ik heb jicht. Maar verder is alles prima.” De lichamelijke ongemakken weerhouden de Amsterdamse zanger er even later niet van te swingen in zijn huiskamer. Maar daarover later meer. Eerst schuiven we bij aan zijn keukentafel. Daar liggen twee exemplaren van Veronica Magazine. „Mijn vrouw Natasja is al 24 jaar abonnee”, verklaart Froger. Met tussen zijn handen de grootste koffiemok geklemd die wij ooit gezien hebben – met Minnie Mouse print – barst hij los over zijn nieuwe album dat in november verschijnt. „Mensen zullen wakker worden en zeggen: Die Froger kan wel zingen, hoor.” Proeven wij daar enige vertwijfeling? „Nou, het is toch alweer vier jaar geleden dat ik een cd heb uitgebracht. De laatste jaren ben ik erg opgegaan in het Toppers-geweld.” De bewijsdrang siert hem. „Dat heeft te maken met mijn drive om hard te werken en constant hoge kwaliteit te willen leveren.” Froger loopt ook niet weg voor een uitdaging. Zo is zijn nieuwe album met als toepasselijke titel Froger pas zijn tweede Nederlandstalige cd ooit. En heeft hij voor het eerst de liedjes zelf geschreven, samen met Marcel Schimscheimer en Gordon Groothedde. „In het begin van mijn carrière werden de liedjes voor mij geschreven”, vertelt Froger. „Ik dacht: Dat doen ze geweldig, dus waarom zou ik zelf schrijven? Wie zit daar nou op te wachten?” Positieve reacties zorgden ervoor dat Froger toch de pen oppakte. „Ik schreef al liedjes voor bruiloften en partijen en voor de RTL-serie Helemaal Heppie. Mensen die er verstand van hebben zeiden tegen mij dat ik dat goed deed. Toen raakte ik ervan overtuigd dat ik mijn eigen liedjes kon maken.” Ook ouder worden gaf hem een zetje in die richting. „Nu durf ik meer. Vroeger wilde ik binnen de lijntjes tekenen. Kijk, toen ik begon met zingen had je maar één radiozender en dat was Veronica. Ik deed er alles aan om door de dj´s daar leuk gevonden te worden, anders draaiden ze je plaat niet.” De twijfel of men je wel pikt zoals je bent is er niet meer. „Ik laat nu zoveel van mijzelf zien, waardoor ik geen imago meer omhoog hoef te houden. De mensen weten wie ik ben. Ik hoef niet langer René Froger te spelen. Als je ouder wordt realiseer je je wie je bent en durf je dat ook te zijn.”

Helemaal geven doet Froger zich ook in zijn nieuwste schrijfsels. „Die gaan over het leven. Over liefde, verliefd worden, de zomer… Al gaat dat laatste nummer niet over afgelopen zomer. Wat was die verschrikkelijk.” Hij heeft ook een lied geschreven over zijn ouders. In 2009 overleden zij kort na elkaar. „Nog steeds mis ik ze. Ik kan niet effe meer met ze lachen. Of aan mijn vader vragen: ,Ouwe, hoe zou jij dit doen?´” Had het schrijven over je ouders een therapeutische werking? „Het hielp me zeker in de verwerking. Al duurde het lang voordat ik de woorden kon inzingen. Dan flitsten hele verhalen weer aan je voorbij. Zoals het moment dat je hun huis aan het leeghalen bent.” Froger valt even stil. Om licht geëmotioneerd verder te gaan: „Dan zing ik: Het huis voelt net zo leeg als ik mezelf voel.”

Dat Froger al tig jaar meedraait in de top van de Nederlandse muziek verbaast hem enigszins. “Maar ik voel me vooral als een kind zo blij. Mijn leven is een jongensboek waar elke dag een nieuwe pagina bijgeschreven wordt.” Wanneer houden de successen op? “Daar denk ik nooit over na. Omdat het soort succes steeds verschuift. Ik zal niet meer bij de MTV Awards staan, dat soort tijden zijn voorbij, maar voor mezelf heb ik tegenwoordig in andere opzichten nog steeds succes. Zoals de goede cd-verkoop en de tv-programma´s. Of de Topper-concerten, die super in elkaar zitten. Je verlegt je werkterrein, zonder dat het afbraak doet aan de kwaliteit.” De verschuiving zorgt ook voor de broodnodige variatie. “Ik word gek als ik geen afwisseling heb. Daarom heb ik ook nooit in een musical gestaan. Twintig jaar geleden kreeg ik elke hoofdrol aangeboden. Ik voelde me enorm vereerd, maar dan had ik 230 keer per jaar hetzelfde trucje moeten doen. Het is een talent als je dat kan, maar het is niks voor mij. Ik ben recalcitrant, ik moet kunnen improviseren.”

Genoeg gebabbeld, we willen wat horen. Froger neemt ons mee naar zijn huiskamer. Daar doet hij een cd met de splinternieuwe, nog niet gemasterde, nummers in de cd-speler. „Ik denk dat er vijf of zes potentiële hits op staan”, zegt hij. We nemen plaats op de donkergrijze bank als Froger het volume hoog zet. „Het is stevig en helemaal van nu. Ik werk met de beste muzikanten van Europa. Het zit muzikaal briljant in elkaar.” Eerlijk is eerlijk, het album klinkt zeker goed. Dat Froger ermee in z´n nopjes is blijkt als hij zijn lichamelijke klachten even vergeet op zijn eigen muziek staat te swingen in de huiskamer. Terwijl hij het volume van zijn Bang & Olufsen muzieksysteem steeds verder omhoog gooit, blijft hij er live moeiteloos bovenuit zingen. Opvallend is het duet met Martin Morero van Gooische Vrouwen. „Dat typetje is inderdaad op mij gebaseerd. Eigenlijk is het een mix van mij, Borsato en Bauer”. Froger vindt het prachtig. „Peter Paul Muller doet het zo ongelooflijk goed. Al is het zo absurd dat het niets meer met mijn leven te maken heeft.” Over Carlo Boszhard, die Froger nadoet in de TV Kantine, is hij minder te spreken. „Ik vind het best knap wat hij allemaal doet. Alleen als ik mezelf terugzie, herken ik er helemaal niks in.” Balen van de persiflage doet Froger niet. „Dat programma is zo populair geworden, dat je er zwaar de pest in hebt als je er niet in zit. Dan tel je waarschijnlijk niet meer mee.”

<Kader> „Je kan altijd nog muzikant worden”
Dat René Froger kan zingen wisten we al. Dat zijn drie zonen ook over een aardig strotje beschikken zagen we tijdens concerten van De Toppers, waar Danny, Maxim en Didier met papa René het nummer Father & Friends zongen. Gaat de volgende cd ´Froger & Family´ heten? René Froger: „Voorlopig zal ik geen cd met mijn kinderen maken, maar wie weet in de toekomst? Ze zijn alle drie heel muzikaal en constant met zingen bezig. Danny maakt op dit moment zelfs een cd. En voor Maxim en Didier vind ik het belangrijker dat zij eerst hun school afmaken. Als dat ze niet lukt, kunnen ze altijd nog muzikant worden.”

(Voor Veronica Magazine)

Wat hadden wij graag dj willen worden. De vetste feestjes in de beroemdste clubs. Overal aanbeden worden door tienduizenden vrouwen. En de wereld zo vaak overvliegen dat zelfs Phileas Fogg (je weet wel, die knakker die in 80 dagen de aardbol rondging) jaloers zou worden. Wat wil een man nog meer? Als we dj waren zag ons leven er precies zo uit toch, Armin? “Dat zou wel eens kunnen kloppen”, zegt ´s werelds beste dj (voor de 4e keer op rij!) glimlachend. “Het klinkt allemaal stoer, maar het is ook hard werken hoor.” Hoezo dan? Beetje draaien, beetje dansen. “En bijna iedere dag in een vliegtuig stappen, hotel in en uit, platen uitzoeken en ondertussen ook nog mijn radioshow A State Of Trance maken”. Ach so. Hard werken ja, maar dat is acht uur per dag aan de lopende band frikandellen in een doos stoppen ook. Maar dan met nét wat minder glamour. Geef ons maar tha dj-life! Dat moet ook Joey Janssen (23) denken. Hij won recentelijk SEAT´s Nex DJ: Een zoektocht van SEAT en Armada Music naar nieuw draaitafeltalent. Over Joey “de nieuwe Armin” Janssen straks meer. Nu eerst de echte Armin, het uithangbord van SEAT´s Next DJ.

Topmodellen, zangers, musicalsterren, ontwerpers, kappers… We blijven zoeken!
Armin: “Blijkbaar is zoeken naar talent populair. Niet alleen Idols of X-Factor kan dat, maar ook SEAT´s Next DJ. De laatste maanden heb ik geleerd dat er waanzinnig veel talent is in Nederland. De aanstormende talenten kunnen niet alleen draaien, maar ook al produceren. Zonder twijfel is ons landje dé kweekvijver van trance.”

Hoe komt het dat die Hollanders zo verrekte goed kunnen draaien?
“Omdat hele generaties met electronische muziek zijn opgevoed. Ikzelf ben alweer tweede generatie. Toen ik nog te jong was om clubs binnen te mogen, luisterde ik altijd naar dj Ronald Molendijk en dj Dimitri op de radio. Zij waren mijn helden. Joey is alweer derde generatie. Hij weet niet beter. Laatst was ik in Amerika en merkte dat ons vak daar nog in de kinderschoenen staat. In ons land is de lat door de vele jaren dat we met trance, progressive en house bezig zijn, zo enorm hoog komen te liggen. Producties zijn nergens zo vet als in Nederland.”

Make us proud, Armin! En wat vind je van SEAT´s Next DJ?
“Zonder twijfel een mooi initiatief. Iedereen heeft een kruiwagen nodig. Ikzelf ben ook in het zadel geholpen door dj Ben Liebrand. Hij zag het wel in mij zitten nadat hij een mixtape van mij had gehoord. Ik hoop dat ik nu ook talenten kan helpen verder te komen. Maar ik moet zeggen dat ik een muziekwedstrijd altijd een beetje raar vind. Muziek is namelijk smaak. Als je daar een wedstrijd van maakt, ondermijn je dat we allemaal uniek zijn. Maar het mooie van SEAT´s Next DJ: Het gaat uiteindelijk om entertainment. Wie heeft het meeste talent, maar weet ook het publiek te vermaken? Ik heb tegen Joey gezegd: ´Er zijn tegenwoordig zoveel goede dj´s. Wees onderscheidend en geef de mensen daarmee een reden om juist naar jóu te komen kijken´.”

Meer tips voor Joey?
“Geniet ervan en probeer je enthousiasme vast te houden bij alles wat je doet. Succes is geen doel, maar een reis.”

Zo! Dat klinkt een berg filosofisch…
“Ha, ik heb het niet van mezelf, ik heb het laatst ergens gelezen… Maar het is wel waar!”

Niet de eerste de beste dorpskroeg
Joey, of liever dj Renvo, kreeg samen met die andere finalist van SEAT´s Next DJ, Han ´dj DiVasco´ van de Veerdonk (20 uit Den Dungen), kort geleden de kans om op Ibiza het vak af te kijken van Armin. Als kers op de taart, of liever als tros kersen op de taart, mochten zij zelf draaien in Space, de befaamde club waar Armin huis-dj is. Diezelfde avond draaiden ook Sunnery James (die het met Doutzen Kroes doet, dat geheel terzijde) en Markus Schulz. Als jong broekie tussen zulke namen draaien in zo´n beroemde club, is een beetje alsof je als debutant de beslissende penalty moet nemen in de Champions League finale. Waanzinnig. En dan de volgende dag ook nog draaien, mixen, scratchen in Café del Mar. Ook niet de eerste de beste dorpskroeg. “Dit overtreft alle verwachtingen”, aldus Renvo. “Ik kan niet geloven wat ik allemaal meemaak nu.” En dan te bedenken dat hij niet eens meedeed om te winnen. “Ik schreef me in zodat ik mocht draaien op A State of Trance 500 in Den Bosch. Dat was zo vet. Pas vanaf de halve finale ging ik serieus denken aan het winnen van SEAT´s Next DJ.” Nu die prijs binnen is en op het Armada-label van Armin de eerste single, Breakout, is gelanceerd heeft Renvo een nieuw, ultiem doel gesteld. “Net als Armin uitgeroepen worden tot de beste dj van de wereld”. Dat wordt flink doordraaien.

(voor FHM)

Als we fans en rijders mogen geloven, moet je ooit de 24 uur van Le Mans hebben meegemaakt. Beetje ´eerst Napoli zien, dan sterven´, maar dan met futuristisch vormgegeven sportwagens die met 330 kilometer per uur langsrazen. En dat 24 uur lang. Nieuwsgierig als we zijn, reisden we af naar Frankrijk om het fenomeen zelf te beleven.

We konden kiezen. Of met de auto naar Le Mans, zo´n zesenhalf uur rijden van Amsterdam, of met de privéjet. Audi – samen met Peugeot traditioneel de favoriet voor de overwinning – wilde ons graag op gepaste wijze meenemen om te laten zien wat een weekend 24 uur van Le Mans inhoudt. Zoals je begrijpt hebben we de auto laten staan en zijn we met een dikke smile op ons gezicht de jet ingestapt.

Terwijl we een fles champagne aan boord soldaat maken, vliegen we met een scherpe bocht over het zonnige en immense circuit. Hoewel het VIP-bestaan ons uitermate goed bevalt, besluiten we om onszelf later vandaag onder te dompelen op de camping van het circuit. “Want dan proef je wat Le Mans echt inhoudt”, zo is ons beloofd.

Behalve de indrukwekkende afstand die geraced moet worden – omgerekend rijden de wagens van Londen naar Moskou en weer terug – is het de historie die de 24 uursrace van Le Mans zo bijzonder maakt. Zo is het de oudste wedstrijd ter wereld. In 1923 werd deze voor het eerst verreden, op het 13.65 kilometer lange Circuit de la Sarthe. Hier vond in 1955 het grootste ongeluk uit de geschiedenis van de autosport plaats. Na een botsing vloog Pierre Levegh in zijn Mercedes Benz 300 SLR de hoofdtribune op. Brandende brokstukken stuiterden op en tussen de toeschouwers. Liefst 83 mensen kwamen daarbij om.

Place to be
De uithoudingsrace in Le Mans is bovendien beroemd omdat grote legendes hier gereden hebben. De aantrekkelijkheid van deze race blijkt onder meer uit het grote aantal voormalige Formule 1-coureurs die meerijden dit jaar. Van Giancarlo Fisichella tot Alexander Wurz en van Olivier Panis tot Tiago Monteiro. Het is ons duidelijk, als coureur móet je dit evenement hebben meegemaakt. “Mee eens”, zegt Jaap van Lagen (34) enkele uren voor de race. Hij is debutant en zal rijden in een Porsche 911 GT3 RSR. “Ook mensen die niet van racen houden, vragen mij of ik de 24 uur van Le Mans heb gedaan. Zo beroemd is de race. Ik ben blij dat ik dit jaar de kans krijg.” De entourage heeft Van Lagen verbaasd. “Het is hier zo´n feest, dat heb ik nog nooit meegemaakt. Alleen al de rijdersparade vrijdag, in de binnenstad. Tienduizenden mensen staan daar te zingen en te springen. Je moet oppassen dat ze je zonnebril niet van je hoofd aftrekken.”

Jeroen Bleekemolen (29), rijdend in de Lola B10/65 Coupe Toyota, doet voor de vierde keer mee maar blijft onder de indruk van de sfeer. “Het is bizar hoeveel mensen uit de gehele wereld hier op af komen. Ze maken er op de camping een gigantisch feest van. Ik ben er even overheen gelopen en kwam veel Nederlanders tegen. Ze zingen je toe en steken rookbommen af.”

Volgens voormalig Formule 1-rijder en tweevoudig Le Mans-kampioen Allan McNish (41) is de ambiance uniek. “In de Formule 1 komt alleen de race op Monza in de buurt qua beleving. Ook daar zijn de fans waanzinnig gepassioneerd. Maar op Le Mans zijn de toeschouwers slim. Ze weten heel goed waar ze het over hebben. Echte liefhebbers.”

Snappie de krokodil
Terwijl de helikopters af en aan vliegen om genodigden van bovenaf een blik over het circuit te geven, lopen wij de camping op. We zien mensen witte bonen in tomatensaus opwarmen op een gammel gasstelletje. Het contrast is enorm: Enkele meters verderop zitten VIP´s op een hoger gelegen terras gekonfijte eend weg te werken, afgeblust met prijzige champagne.

Als we doorlopen zien we tussen caravans waar zelfs Bassie en Adriaan zich voor zouden schamen, dronken mannen in Spiderman- en Snappie de kleine krokodilpakken. Het kan niet gek genoeg. Achter meterslange muren van bierflesjes horen we een groepje Nederlands het repertoire van Benny Neyman schade toe brengen. “Le Mans is vet!”, gilt Mark Veenstra (28) uit Eindhoven ons toe. “Lekker zuipen en feesten met je beste vrienden. Dáár draait het om. De wijffies blijven thuis. Men´s only!”

Onze monden vallen open van verbazing als we achter de vrolijk ´zingende´ Veenstra een Porsche Carrera GT zien staan. Deze vette sportwagen kost ruim zesenhalve ton en staat achteloos tussen koepeltentjes en verbrande worstjes. Wat doet dat ding hier? Even verderop zien we een Ferrari F355 GTS staan, met vijf meter daarnaast een Aston Martin db9! Na 750 meter hebben we voor 10 miljoen euro aan auto´s zien staan. Op een camping!
“Like it?”, vraagt Dennis Meyer (46). De Engelsman blijkt de eigenaar van de Aston Martin en slaapt op de camping. “Als je zoveel geld hebt, ga je toch niet op de camping staan?”, vragen we. Meyer: “Er is geen alternatief. Le Mans ligt afgelegen. Bovendien is dit een geweldige manier om die 24 uur mee te maken. Je staat op meters van de baan.” Het grote aantal dure wagens valt te verklaren door de traditie die is ontstaan om je mooiste auto te showen op de camping.

Ready? Go!
Het is bijna drie uur ´s middags. Dan start traditioneel de race. Tijd om de lucht van verschraald bier in te ruilen voor die van vers geopende champagne. Wij haasten ons naar de Audi-hospitality, die gesitueerd is in bocht één. Vanaf deze prachtige plek zien we de 56 racemonsters na de start recht op ons afkomen. De wagens gaan snel. Het geluid klinkt harder dan gedacht. De geur van brandend rubber bereikt onze neuzen. Zonder kleerscheuren gaan de auto´s de bocht door.

We treffen het. Deze 24 uur van Le Mans is de meest spectaculaire race sinds vele jaren. Met dank aan Audi. De Duitse autofabrikant eist de eerste acht uur van de race de hoofdrol op, maar niet op de manier waarop ze hoopte. Daar waar het plan was vol door te trappen om zelfs geen tiende van een seconde te verliezen, kon elk tactisch plan al snel de prullenbak in toen twee van de drie Audi´s op huiveringwekkende wijze crashten.

Horrorcrash
Leider in de wedstrijd Allan McNish dacht een Ferrari 458 binnendoor te passeren, maar er was te weinig ruimte. Vol klapte hij op de bandenstapel en sloeg tweemaal over de kop. Brokstukken misten op een haar enkele fotografen. Audi-motorsportbaas dr. Wolfgang Ullrich vreesde het ergste, maar zag opgelucht hoe McNisch wonderlijk genoeg zelf uit zijn auto, of wat er van over was, stapte. Mike Rockenfeller maakte het drama compleet door in het donker met 300 kilometer per uur frontaal tegen een muur te rammen. Wederom na een tik van een Ferrari. Zijn wagen brak in duizenden stukken en van wat er van overbleef was geen auto meer in te herkennen. Het publiek viel stil. Zou hij…? Nee, gelukkig overleefde Rockenfeller de horrorcrash.

Uren later, toen de zon opkwam, was het gat tussen de laatst overgebleven Audi en de Peugeot´s in de achtervolging minimaal. De Fransen roken de overwinning, maar het was André Lotterer (29) die Audi om klokslag drie uur zondagmiddag over de finish stuurde. Samen met teamgenoten Fässler en Treluyer bezorgde hij zijn team de ultieme bekroning op de meest emotionele wedstrijd voor Audi op Le Mans in jaren.

Overvoerd door alle gebeurtenissen op en naast de baan, zien we vanaf de hoofdtribune fans hun haastig ingepakte camper bijzetten in de snel ontstane file rondom het circuit. Wij hebben het geluk dat we comfortabel naar huis mogen vliegen. Als VIP en fan op de camping hebben wij de complete ´Le Mans-experience´ meegemaakt. Wij kunnen nu ook zelf zeggen: Dit moet je ooit in je leven hebben meegemaakt.

(voor Louder)

Het WK ging jammerlijk verloren. Maar er wacht een nieuwe Oranje-missie. Aan de vooravond hiervan spraken wij in Londen met een openhartige Robin van Persie. Over teleurstellingen, zijn kids en leven en spelen op intuïtie.

Wij hebben met Robin van Persie (28) afgesproken op het trainingscomplex van zijn club Arsenal. Het ligt op een uur rijden buiten Londen. Onderweg mijmeren we over het afgelopen wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika. Net als in 1974 en 1978 waren ´we´ zo dichtbij. Maar weer bleven we achter met lege handen. Hoe meer we er erover praten, hoe duidelijker het wordt dat wij de nederlaag tegen Spanje nog niet verwerkt hebben. Hoe zit het eigenlijk met Van Persie´s WK-kater? „De hoofdpijn is inmiddels gezakt”, zegt de geboren Rotterdammer nadat we hem de hand schudden. „Teleurstellingen zijn inherent aan voetbal en het leven. De kunst is die dingen snel een plek te geven.” Ons is dat nog niet gelukt. Van Persie kon dat ook niet altijd. Hij heeft het in de afgelopen jaren geleerd. „Als jonkie was ik sneller van slag. Maar als je om je heen kijkt, naar hoe ouderen met tegenslag omgaan, dan zie je dat je best fouten mag maken. Door de jaren heen leer je de dingen te bekijken in een tijdspanne van enkele maanden, in plaats van een week. The big picture, zeg maar. Dan realiseer je je dat je nog genoeg tijd hebt om je fouten goed te maken. Het is niet moeilijk, hoor. Kijk, mensen verliezen veel tijd in het leven met dubben en nadenken over hoe het had kunnen zijn. Dan denk ik: Het is alweer een tijdje terug gebeurd. Haal je lering uit het verleden en ga door.”

Volwassen en nuchter. Zo was Van Persie niet altijd te omschrijven. Het grote publiek vond hem naast getalenteerd, lange tijd brutaal en eigenwijs. Maar de vaste aanvoerder van Arsenal, een eer die nooit eerder een Nederlandse speler te beurt viel bij een Premier League topclub, is gegroeid als mens. Op en naast het voetbalveld maakte hij inmiddels het een en ander mee. Zoals de enorme droogte bij zijn club. Al zes jaar heeft Arsenal geen enkele prijs weten te winnen. „Dat doet veel pijn. Maar je moet je wel snel over teleurstellingen heen zetten, want drie dagen later wacht de volgende wedstrijd.“ De prijsloze jaren verandert niets aan de filosofie om op z´n Arsenal´s te spelen. Ook al gaan mooi voetbal en prijzen winnen vaak niet hand in hand. Kijk tevens naar Oranje. „Het is niet fijn om aantrekkelijk voetbal te spelen en met lege handen te staan, klopt. Maar met afbraakvoetbal winnen vind ik helemaal niks. Dan hoef ik die beker niet eens. Ik ben vroeger niet op voetbal gegaan om zo te spelen.”

Behalve door zijn ervaringen als speler, is Van Persie vooral beïnvloed door de opvoeding van zijn vader Bob. De kunstenaar, waar Van Persie na de scheiding van zijn ouders als vijfjarige ging wonen, bracht hem de nuchtere volwassenheid bij. Behalve pappa was Bob zijn beste vriend. „Zijn manier van opvoeden was heel vrij. Ik mocht mijn eigen keuzes maken, of ik nu 3, 5 of 10 jaar was. Dat vond ik altijd lekker. Je leert veel meer van eigen ervaringen dan van woorden van een ander.” Een visie die hij nu doorgeeft aan zijn eigen kinderen, zoontje Shaqueel (ruim 4 jaar) en dochtertje Dina Layla (bijna 2). „Als zij iets willen doen, dan waarschuw ik ze van te voren. ´Pas op, dit kan er gebeuren´, zeg ik dan. Maar ja, kindjes van 4 en 2 weten het altijd beter en gaan het op hun eigen manier doen. Als dat fout is gegaan, ga ik met hen zitten om het te ontleden. ´Dit ging fout, weet je waarom?´, vraag ik ze. Ik durf mijn kinderen fouten te laten maken omdat ze vroeg of laat toch wel hun hoofd stoten. En door eigen beslissingen te nemen leren ze het meest.”

Laatst kwamen de 3 generaties Van Persie samen voor de videoclip Rotterdam Roots of Robin van Persie van Adidas. In het filmpje zijn Bob, Robin en Shaqueel te zien op het pleintje aan de Oudedijk in Rotterdam, vlakbij het Libanon Lyceum, waar de kleine Robin zijn eerste kunstjes met de bal leerde. „Dit plein is heel speciaal voor me. Het was anderhalve minuut lopen van mijn huis. Iedereen kende elkaar. Ik heb daar uren gevoetbald. Een fantastisch mooie tijd was dat. Het is bijzonder dat juist op dat pleintje de clip is opgenomen. Want hier stimuleerde mijn vader mij om te gaan voetballen. En nu doe ik datzelfde bij mijn zoontje, dat al een aardig balletje kan trappen.” Net als zijn dochter trouwens. “Maar ze is een rechtspoot, daar moeten we even aan werken”, lacht Van Persie die juist bekend staat om zijn begaafde linkerbeen. Hij herkent zichzelf in zijn kinderen. „Het is best confronterend om mezelf terug te zien in Shaqueel. Hij is ook druk, altijd aan het sporten en heeft, net als ik had als kleine jongen, een gigantisch schot. En toen Dina Layla was geboren zeiden mensen: ´Ah lekker, een dochter is rustig. Die wil alleen maar kroelen.´ Maar dat is niet waar! Zij is nog erger dan Shaqueel. Ze weet wat ze wil, is lekker pittig en kan geen seconde stilzitten.” Dan moet de Oranje-aanvaller aan zichzelf denken. “Wanneer ik van mijn vader of moeder een uurtje moest afkoelen op mijn kamer, pakte ik een tennisbal en gooide ik keihard tegen de muur om vervolgens naar de bal te duiken. Een uur lang. Dat was mijn rust.”

Als we Robin vragen zichzelf te omschrijven, vertelt hij dat hij van alles wat is: Rationeel, spontaan, een denker. „Want je kunt niet altijd één houding aannemen, je moet je in situaties aanpassen. De ene keer is het beter om direct te reageren of te doen. De andere keer kun je beter wachten.” Het lukt hem tegenwoordig beter de juiste inschatting te maken, omdat hij heeft leren luisteren naar zijn intuïtie. „Ooit heb ik geluisterd naar iemand die mij adviseerde. Ondanks dat ik een broeierig gevoel kreeg, dat mij zei dat ik het niet moest doen, heb ik het toch gedaan. Voor hem. En daar heb ik zo´n spijt van gehad. Toen heb ik mezelf een trucje aangeleerd: Iedere keer dat ik datzelfde broeierige gevoel krijg, moet ik wachten. Niks toezeggen of doen, anders stoot ik mijn kop.” Als voetballer is het niet anders. „Ook in het voetbal maak ik mijn keuzes vaak op intuïtie. Je moet namelijk snel denken, sneller dan die andere 21 spelers. Zie jij die eerste passmogelijkheid wel of niet? Als ik die zie, dan moet ik 8 van de 10 keer die pass meteen geven. Intuïtief zo´n beslissing nemen is de juiste keuze, heb ik ervaren.”

Nu we Robin horen praten over keuzes maken, situaties analyseren en mensen bewust fouten laten maken om ze te laten groeien, is het net alsof we een hoofdtrainer in spé horen. „Dat weet ik niet”, zegt Van Persie verbaasd. “Wel vind ik het leuk om vooral jonge mensen te helpen. Maar trainer zijn is meer dan dat. Dan moet je ook managen en meetings bijwonen. Misschien past een assistentenrol mij beter, dat gaat meer over puur voetbal.” Als één van Arsenal´s steunpilaren gedraagt Robin zich echter nu al af en toe als trainer. „Soms zeg ik wat tegen die jonge gasten hier en kijk ik stiekem of ze het oppakken. Het is het allermoeilijkst: Zij moeten mijn woorden overbrengen in hun eigen daden. Als dat dan lukt, dan krijg ik een kick.” Om licht verwonderd toe te voegen: „Nu ik mezelf zo hoor praten klink ik inderdaad als een trainer.” Maar Van Persie is nog helemaal niet bezig met het leven na voetbal. Want hij leeft in het nu. „Heb ik altijd gedaan. De dingen die ik nu naast voetbal doe, zoals golf of tafeltennnis, doe ik omdat ik er plezier aan beleef. En niet om een bepaald doel te bereiken. Zo was het ook toen ik voetballer werd. Ik wist helemaal niet dat je zo beroemd kon worden en veel geld kon verdienen. Ik deed het omdat ik het leuk vond. Je hebt ook broodvoetballers aan wie je kan zien dat ze spelen om de verkeerde redenen. Maar bij goede spelers waar voetbal in hun bloed en botten zit, spat het plezier ervan af. Ik ben ervan overtuigd dat zo´n jongen, zeker op de lange termijn, verder komt.”

(voor Veronica Magazine)

Onze grootste ster in Hollywood is deze zomer weer in de bios te zien in het derde en laatste deel van de X-Men trilogie. Maar ze ging toch dood in deel 2? Klopt, maar op miraculeuze wijze is ze weer tot leven gebracht en wij spraken haar in Los Angeles.

Dood is toch dood?
‘Je zou denken van wel, maar ondanks dat ik stierf in X-Men II ben ik terug in het derde deel. Het is altijd een plezierige verrassing om een baan te krijgen! En een verrassing was het zeker, omdat je van te voren niet weet of er een derde deel zou komen en of ze ervoor kiezen alle X-mensen weer samen te laten komen.’

Geloof je zelf in leven na de dood?
‘Ik kan me niet voorstellen dat je spirit, wat los staat van het fysieke lichaam, verdwijnt nadat je doodgaat. Niemand weet natuurlijk hoe het echt zit, maar iets leeft door… Daar ben ik van overtuigd.’

Wel eens geesten gezien?
‘Ikzelf niet, maar ik weet van mensen die wel zoiets hebben meegemaakt. In een oud, griezelig huis in New York woonden een paar vrienden van mij en één van hen schrok midden in de nacht wakker omdat er een vrouw op hem zat. Hij wilde schreeuwen, maar kon dat niet. Daarna probeerde hij zijn vrouw wakker te maken, maar dat ging ook niet. Dus lag hij daar maar. De vrouwelijke geest of verschijning ofzoiets bleef maar op hem zitten. En hij was zo bang dat hij daar de halve nacht doodstil heeft gelegen tot hij weer in slaap viel. En toen hij ’s morgens wakker werd, rende hij zijn huis uit om nooit meer één voet in dat huis te zetten. En geloof me, ik ben in dat huis geweest, als er spookhuizen bestaan, dan is dit het ultieme spookhuis. Ik kreeg al de kriebels als ik daar gewoon binnenliep.’

Waar pakt het finalestuk van de X-Men trilogie mee uit?
‘Niemand zou de film willen gaan zien als we allemaal hetzelfde waren, dus net als echte mensen zijn de karakters gegroeid in de afgelopen jaren. De essentie is hetzelfde gebleven, maar de omstandigheden zeker niet. En de relatie tussen mij, Jean Grey, en Wolverine is anders dan in de eerste twee delen.’

Slaat de romantiek eindelijk toe tussen jullie twee?
‘Ik kan daar echt niet veel over zeggen, maar er hangt wel een spanning in de lucht. Heftige spanning.’

Zou je in het echt ook op een Wolverine kunnen vallen?
‘Ik weet het niet met die klauwen van hem! Hij heeft gigantische messen aan zijn handen en ik zou me rotschrikken als die dingen midden in de nacht plotseling tevoorschijn komen.’

Dat kan ook juist spannend zijn…
‘Nou, ik heb eens de pech gehad dat er een kat op mijn gezicht sprong. Dat zal wel dezelfde soort sensatie zijn. Pijnlijk.’

Ga je ook spelen in de Wolverine spin-off, die volgend jaar uitkomt?
‘Ik ben er niet voor gevraagd… Ik denk niet dat er X-Men acteurs in gaan spelen, want anders zou het weer een X-Men film zijn in plaats van een Wolverine-film.’

Klopt het dat mannen zich geïntimideerd voelen door jou en je daarom niet durven uit te vragen?
‘Dat hoor ik wel eens, ja! Als een man zich geïntimideerd voelt zal hij natuurlijk niet naar me toekomen om te praten.  Soms hoor ik van iemand dat een man zich geïntimideerd voelde door mij, maar dat begrijp ik echt niet! Ik kan me gewoon niet voorstellen dat iemand zich geïntimideerd voelt door mij. Ik zie mezelf niet zo, dus ik vind het lastig om daarmee om te gaan. Waarschijnlijk plakken mensen stereotypen op mij; ik ben ruim één meter tachtig, heb donker haar en een sterk figuur, dus ik zal wel erg tough zijn. Maar in het echte leven ben ik niet zo tough als ik er misschien uitzie.’

Stoere rollen in X-Men, House on Haunted Hill en Goldeneye zullen daar niet bij helpen…
‘Maar ik probeer niet constant het tegendeel van mensen te bewijzen. Ik neem rollen aan zoals ze komen, als het moment goed is of als het karakter mij aanspreekt. Maar het is niet zo dat ik bij het aannemen van een rol denk: ‘Oh my God, mensen zullen misschien weer denken dat ik zo tough ben.’ Als ik me daarom druk zou moeten maken, dan zou ik nooit meer een rol aannemen, want wie weet wat mensen allemaal zullen gaan denken?!’

Anders kun je mannen altijd nog zelf versieren door het vertonen van je eigen films!
‘Nee, echt niet! Maar ik heb wel gehoord van acteurs die op die manier een vrouw proberen te versieren. Dan zitten ze blijkbaar samen bij de acteur thuis en zegt hij: ‘laten we een film gaan kijken’. Hij doet de televisie aan, start de dvd op en dan verontschuldigd hij zich: ‘Oh, sorry, ik wist niet dat deze dvd erin zat. We hoeven mijn film echt niet te kijken, hoor.’ En dan kijken ze het toch.’

Nog even over je rol als mutant: je bent anders en hoort er niet bij. Heb je daar in je echte leven ook problemen mee gehad?
‘Ik denk dat iedereen daar constant mee te maken krijgt. Het begint al op de middelbare school waar je van die kliekjes hebt en je moet kiezen bij welk kliekje je wilt horen. Maar de vraag is dan of ze je wel zullen accepteren… Dat gaat je hele leven zo door. Het leven gaat om accepteren en jezelf worden. Je moet proberen jezelf te aanvaarden en je goed proberen te voelen bij wie je bent en hoe je eruit ziet.’

Hoe kom je aan deze wijsheid?
‘Daar heeft niemand mij bij geholpen, maar ik denk dat mijn achtergrond daarin een heel belangrijke rol speelt. Toen ik klein was ging ik in Amerika wonen en veel van wat ik nu ben, is gevormd doordat ik helemaal alleen in een voor mij compleet nieuw land zat. Zonder vrienden. Dus ik had gewoon geen keuze dan mezelf zijn en alles in mijn eentje proberen uit te vinden.’

En dat is aardig gelukt!
‘Ik heb altijd geprobeerd te zijn wie ik ben en te doen wat mij goed lijkt. Het is belangrijk om trouw te blijven aan de dingen die voor jou goed voelen en dat je niet meegaat in de verwachtingen die andere mensen van jou hebben om zogenaamd te passen in de rest van de wereld.’

Je woont al sinds 1984 in Amerika. Jou zien we zeker nooit meer terug in Nederland?
‘Ik kan me inderdaad niet voorstellen om terug te gaan. Ik woon al zo lang in New York, ik zie dat echt als mijn thuis. Bovendien wonen daar al mijn vrienden. Hoewel ik New York geen makkelijke plaats vind voor acteurs om te wonen, leef ik hier mijn leven en ben ik gelukkig zo. En ik loop snel, dat heeft waarschijnlijk te maken met mijn lengte, dus ik word ook niet vaak lastiggevallen.’

Hoe vaak kom je naar Nederland?
‘Zo’n één of twee keer per jaar. Laatst was ik er nog en dan is het erg leuk om mijn familie weer te zien. Ik heb namelijk hele mooie nichtjes.’

Bevalt de Nederlandse mentaliteit van tegenwoordig je niet?
‘Het heeft niets met mentaliteit te maken, maar ik heb nu een leven voor mezelf gecreëerd in New York. Het zou een enorme verandering zijn om opeens terug te gaan naar Nederland. Op dit moment kan ik me dat niets eens voorstellen. Maar je weet maar nooit.’

Een tijdje geleden speelde je in de hitserie Nip/Tuck. Ga je nog een keer in een tv-serie spelen?
‘Ik weet het niet. Ik ben blij met de weg die mijn carrière heeft genomen tot nu toe. Het is veelzijdig met kleine, onafhankelijke films, de bigbudget-movies en de tv-series die ik heb gedaan. Op dit moment zie ik het niet voor me dat ik een in langlopende tv-serie zou spelen. Maar ik zeg niet dat het in de toekomst nooit gaat gebeuren. Het hangt af van het materiaal.’

Dus je bent, terecht, trots op je carrière?
‘Nee, ik ben niet trots. Ik ben wel blij met de mogelijkheden die ik heb gekregen. Er zijn verschillende redenen waarom ik rollen aanneem; soms heb ik een rol gespeeld alleen omdat ik wilde werken. Kijk, het is een erg competitieve omgeving waarin je rollen moet zien te vinden. En zeker voor vrouwen is het lastig, dus ik ben altijd blij met een erg goede rol.’

Nip/Tuck, de serie waarin de buttlifts niet aan te slepen zijn, is toch redelijk oppervlakkig? Lijkt me niets voor jou!
‘De serie vind ik erg interessant op dat gebied. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook dacht dat het één van die shows was waar het alleen maar om plastische chirurgie zou gaan. Maar de visie van de serie over plastische chirurgie is niet zo simpel, zo van: iedereen die het wil moet het lekker gaan doen. Nee, erg veel afleveringen gaan over mensen met afwijkingen die om niet-cosmetische redenen een behandeling willen. Nip/Tuck stelt het hele fenomeen plastische chirurgie ter discussie, dus het gaat wel wat dieper. En het was erg leuk om te doen! Het karakter dat ik speelde was erg uitdagend om te spelen, maar ik zie er geen toekomst voor, want alles zou nu gewoon een anticlimax zijn. Eerder bleek namelijk al dat ze een man was, dus wat wil je nu nog meer? Alles zou simpelweg teleurstellend zijn, dus we houden haar waar ze is. Waarschijnlijk is dat ergens in de problemen op een vliegveld in een of ander land.’

Ben je zelf erg bezig met je uiterlijk?
‘Nou, ik vind mijn gezondheid erg belangrijk, dat wel. Maar ik ben een slechte eter. Er zijn zoveel dingen die ik niet lekker vind. Daarom heb ik veel ruzie met mijn dieet, maar ik vermijd geen dingen om gezondheidsredenen. Dat wil niet zeggen dat ik niet op mijn gezondheid let, want dat doe ik wel. Zo sport ik zoveel mogelijk. Maar het is ook belangrijk hoe je je voelt. Ik heb een vriend die net 40 is geworden en hij vertelde me laatst: ‘Ik kan voelen dat ik 40 geworden ben, want bij het wakker worden voelt me lichaam een beetje pijnlijk aan en heb ik moeite met opstaan.’ Toen dacht ik: ‘Pijnlijk? Waar heb je het over?!’ Leeftijd is slechts een getal en niet iets waar ik constant over nadenk. Het klinkt als een cliché, maar je bent zo oud als je je voelt. Ik heb mensen ontmoet die 25 zijn, maar zich gedragen als 95 en andersom.’

Wat voor rol zou je nog eens willen spelen? Weer een stripheldin?
‘Ik weet niet zoveel over stripboeken, dus ik zou geen andere rol weten. Mijn achtergrond gaat meer over literatuur dan over stripboeken. Maar nu ik drie X-Men films heb gedaan, zou een andere soort rol wel leuk zijn.’

En uit de literatuur dan?
‘Er zijn veel geweldige novellen. Sommigen zijn al gedaan, dus dat houdt op. Maar ik ben altijd opzoek naar een interessant iemand om te spelen en natuurlijk zijn er heel veel vrouwen die interessant zijn, maar voor mij is er nu geen speciaal iemand.’

Een heel politiek antwoord!
‘Het is altijd tricky om een rol te noemen.’

Spaar je eigenlijk de spulletjes die je herinneren aan je carrière?
‘Ik ben zo slecht met dat soort dingen. Ik heb amper nog foto’s die gemaakt zijn toen ik als model werkte. En ook niet als actrice trouwens. Ook memorabilia die ik kreeg omdat ik bepaalde rollen heb gespeeld heb ik niet meer. Kijk, ik hou niet van rotzooi en in New York zijn de appartementen niet zo groot, dus er is weinig ruimte om dingen op te slaan. Daarom gooi ik die spullen maar gewoon weg.’

<KADER>
Waar ken je Famke ook alweer van?

Film o.a.:
- X-Men I, II en III
- Don’t Say a Word
- The Faculty
- Goldeneye

Tv-serie o.a.:
- Nip/Tuck
- Ally McBeal
- Star Trek: The Next Generation

(voor Starstyle)